پیمایش مسیر 900 کیلومتری با دوچرخه

بنام خدا

نوروز امسال برای من با تمام سالهای گذشته متفاوت بود و من رو به یکی از آرزوهام نزدیک کرد.

از 15 سالگی تا الان که 32 ساله هستم رکاب نزده بودم ولی همیشه آرزو داشتم که یه سفر خیلی طولانی با دوچرخه داشته باشم.

چون کوه نوردی می کردم همیشه فکر می کردم که می تونم و هیچ وقت به توانایی های خودم در این زمینه شک نکردم.

روز 28 اسفند سال گذشته و بعد از آخرین روز کاری سال 89 یک دفعه تصمیم گرفتم دوچرخه بگیرم و عید امسال رو روی دوچرخه باشم و هم ورزش کنم هم سیاحت.

رفتم قلمستان گمرک و یه دوچرخه خوب به همراه تجهیزات سفر چند روزه رو تهیه کردم.

تجهیزات من شامل : کوله 40 لیتری - چادر 2نفره 2 پوش 3/3 کیلو گرم- کیسه خواب پر 1 کیلویی - زیر انداز 500 گرم- لباس گرم و گورتکس و لوازم پنچر گیری و2 تیوب اضافه در مجموع به وزن تقریبی 8 کیلوگرم بود که به صورت Bak Packing حمل شد.

حرکت روز 2 فروردین از منزل پدری در پاسداران شروع شد و من پس از 12 ساعت و طی کردن مسیر 150 کیلومتری و 4 مرحله استراحت از طریق اوتوبان به قم رسیدم به دلیل اینکه اولین روز سفر بود و من آمادگی کامل نداشتم 1 روز استراحت کردم

روز 4 فروردین پس از طی مسافت 100 کیلومتر و صرف زمان 5.5 ساعت به کاشان رسیدم و در یک پارک کوهستانی که در بالای باغ فین کاشان بود چادر زدم و استراحت کردم

روز 5 فروردین پس از طی مسافت 90 کیلومتر وصرف زمان 8 ساعت به شهر کوهستانی و زیبای نطنز  رسیدم که این مسیر به سبب کوهستانی و شیب دار بودن دشوار بود و شب در دامنه زیبای کرکس چادر زدم و استراحت کردم

روز 6 فروردین پس از طی کردن مسافت 130 کیلومتر از طریق جاده قدیم نطنز - اصفهان و با عبور از شهرهای مورچه خورت - شاهین شهر و صرف زمان 10 ساعت به شهر زیبای اصفهان رسیدم و بلافاصله به استخر مجموعه ورزشی هتل عالی قاپو رفتم و با میهمان نوازی مسئولان ورزشگاه مواجه شدم به طوری که هیچگونه هزینه ای را بابت استفاده از امکانات استخر از من دریافت نکردند و شب به همراه سایر هموطنان در باغ غدیر اصفهان استراحت کردم

روز 7 فروردین کلا به رکاب زنی در اصفهان و حاشیه رودخانه پر آب زاینده رود و دیدار از میدان نقش جهان و ... گذشت.

سی و سه پل

روز هشتم پس از طی مسافت 110 کیلومتر و صرف زمان 7 ساعت به شهر میمه رسیدم که ارتفاع این شهر از سطح دریا 2000 متر بود که با توجه به سرما و وزش باد این مسیر کاملا دشوار بود.

روز نهم پس از طی مسافت 160 کیلومتر و عبور از شهر دلیجان و سه راه نیزار و صرف زمان 11 ساعت مجددا به قم برگشتم که با توجه به فشار زیادی که به ماهیچه های روی ران وارد شد دچار اسپاسم عضلانی شدم

روز دهم و آخرین روز سخت روز سفر من بود. با توجه به اسپاسم عضلانی پس از طی مسافت 25 کیلومتر تقریبا از ادامه برنامه نا امید شده بودم که به مجتمع توریستی مهتاب رسیدم و به قسمت ماساژ رفتم و با استفاده از انواع ماساژورها سعی در بهبود وضعیت ماهیچه ها داشتم. در ادامه فهمیدم که مشکل با ماساژ حل نمی شود و پس از 20 کیلومتر به مجتمع خدماتی و رفاهی بعدی رسیدم. تا به حال از نوشابه های انرژی زا استفاده نکرده بودم و با ناامیدی 1 عدد نوشابه HYPE خوردم و در ادامه متوجه بهبود وضعیت  عملکرد ماهیچه ها شدم و این امید وار کننده ترین خبر برای من بود پس از طی مسافت 45 کیلومتر و استفاده مجدد از نوشابه انرژی زا و پس از طی مسافت 130 کیلومتر و صرف زمان 10 ساعت به دروازه تهران رسیدم و خدا را شکر کردم که سالم رسیدم.

در طول مسیر با دوستان زیادی آشنا شدم از جمله در مسیر رفت به اصفهان با یک تور دوچرخه سواری برخورد کردم که مسیر 1086 کیلومتری شیراز -تهران را رکاب می زدند که البته یک وانت کلیه لوازم آنها را حمل می کرد و آنها را حمایت می کرد. یکی از آنها یک دوچرخه سوار 17 ساله به نام سجاد هست که در پی ثبت کردن نام خود -به عنوان جوانترین رکابزن دور دنیا - می باشد. و احتمالا ما هفته آینده با هم در برنامه هستیم که در صورت تحقق گزارش آن تقدیم شما خواهد شد.

امید وارم من هم یه روز بتونم دور دنیا رو با دوچرخه رکاب بزنم.

منتظر نظرات سازنده شما دوستان هستم.

به امید دیداربامن حرف نزن

زاینده رود زیبا 

/ 37 نظر / 36 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رضا گلباز حق

گزارشت جالبه . یکی با اسمه من کامنت گذاشته که فکر کنم تشابه اسمیه من گلبازحق هستم . یه ذره در مورده دوچرخت اطلاعات بذار

پریسا - آتش در کوهستان

سلام. کار خیلی جالبی کردید. مسافرت با دوچرخه یکی از آرزوهای بزرگ منه که باید یه روز حتما انجامش بدم. فقط چه طور جرات کردید بدون اینکه قبل از مسافرتتون یه خورده تمرین کنید برید تو جاده؟! تو مسیر که بودید کسی مزاحمتون نشد؟ ماشینها؟ کامیونها؟ باز هم تبریک می گم. این دفعه تا شیراز بیاید!

الوندی

درود-خدائیش خدا قئتت بده منم چنین آرزوئی دارم

کوهسار

سلام واااااااااااااای خوش به حالتون. منم کم و بیش رکاب می زنم و قراره ی بار از شهرستان سه نقطه ام تا تهران رو رکاب بزنم تنهایی (آخه توی شهرستان ما...). برام دعا کنید تا .... به ما هم سر بزنید. http://kouhsaran.blogfa.com

مجید

سلام من هم تبریک میگم بهتون و امیدوارم به آرزوت برسی و بتونی دور دنیا رو رکاب بزنی ولی فکر میکنم دو سال طول بکشه من هم آرزو دارم مسافرت بین شهری با دوچرخه داشته باشم ولی چون تجربه ندارو و چون در مشهد هستم و فاصله شهر ها زیاد هست نمیتونم این کار رو بکنم و دوست دارم یه همراه برای این کار پیدا کنم که اگه این تجربه رو داشته باشه خیلی خوب میشه. راستی خوب تبلیق HYPE رو کردی ها[چشمک]

آزی

خدا قوت ایشالله همیشه پایدار و قدرتمند باشید. حتما" شیرازم بیاید.

حامد

لا اقل یه آدرس بدین آمدیم بدونیم کجا بریم[خنده]

سيد اسماعيل

خيلي زيباست

فربد فدایی ایرانی

داداش خیلی با حالی من دارم یک برنامه میریزم برای سفر به دماوند اگه دوست داشتی با هم در ارتباط باشیم به من پیام بده

محمدرضا رحیمی

برنامه سفر شما بسیار جالب و قابل تقدیر بود بعد از 17 سال دوباره بر روی ارابه اهنین نشستن می طلبد خسته نباشید و تقدیر و تشکر، من هم از عاشقان سر سخت برنامه دوچرخه سواری هستم و یک روز در میان با سن 40 سالگی برنامه تمرینی دارم و عاشق سر الائی های جاده برای رکاب زدن هستم هم اکنون با برنامه تمرینی بسیار سخت با دوچرخه با قرقره ثابت را دارم از وبلاگ اوژن دلیجان دیدن فرمایید و منتظر نطرات شما هستم